Of d’r in Naer in dae tied sprake is gewaes van oetzunjerlikke dorst höb ich noeët örges gehuuërdj of gelaeze. Kefees vervuldje toen in eder geval ein belangrieke sosjale funksie. Väöl miense, meist mansluuj, haaje toet ver in de väörige ieëw ein stamkefee. Allewiel is de stamgast ein personage det mèt oetsterve bedreigdj waerdj. Zellef woor ich noeët eine stamgast. Waarsjienlik ómdet ich noeët höb kènne keeze oet ’t groeëte aanbod.

Des te opmerkelijker is ’t det ich in mien 57e laevesjaor oeteindelik toch liek te blieve plekke in ein saort van stamkefee. ’t Laeve is ónväörspelbaar en neemtj soms verrassendje aafslage. Zoeë kwoom ich dus terech in ’t Ougkefee. Ein kefee woeë ’t sosjale belangrieker is den ’t drinke. Väör asse ’t neet of neet mieër zoeë good kèns zeen, is ’t Ougkefee de plaats óm in fijn kontakt te kome mèt miense die taege dezellefdje probleme aanloupe.

Oetgeraekendj op die plaats lieërdje ich eine sjriever kènne. Marcel Herfs oet Zitterd, mer gebäöre Oppe Boesj. Marcel is blindj mer sjrieftj desóndanks beuk. Gae snaptj det ich drek enthousiast waerdje van zoeëget biezunjers. Ein van de aangename verrassinge op ein plaats woeë se ze neet verwachs. ’t Blaef neet allein biej dees fijn kènnismaking. Óngertösse höb ich ouch mèt väöl plezeer twieë beuk van Marcel beloesterdj. “T. van de SRV” äöver de biezunjere belaefenisse van eine SRV man. En “Afslag Susteren”. Eine detective, ’n bietje in de stiel van Flikken Maastricht, dae zich aafspeeltj op ’t plattelandj in Zuidoost Nederlandj. “Afslag Echt” en “Fatale beslissing” ligke nog op mich te wachte óm te waere gelaeze.