Neet zelde betrap ich mich d’r op, det ich dinge gemistj höb in ’t dagelikse väörbiej gaon. Zoeë kwoom ich al fietsendj äöver de Kappert d’r achter det de buimpkes die dao stónge wie ich vreuger nao de lieëgere sjoeël fietsdje, óngertösse richtige buim zeen gewaore. In de vaart der volkeren mis ich nog wal ’s get.

Allewiel haoj ich mien actieve bezigheden ein bietje bie in miene agenda. Doot ich det twieë waeke neet, den mót ich dök al prakkezere waat väörige waek ouch al weer woor. Te dök vinj ich bliekbaar iets te vanzelfspraekendj. Eine sjoeëne fietstocht, eine aovendj mèt vrunj of ein good konsert moog den waal ein van die ziejwaegskes in mien laeve zeen, mer det wiltj neet zègke det se det mer allemaol as normaal mós gaon zeen.

Mèt al dees wiesheid kiek en loester ich allewiel get baeter óm mich haer. Echte aandacht meuktj alles baeter. Zoeë bön ich d’r pas de lèste jaore achter gekome det d’r in de buurt nog paedjes en waegskes zeen woeë ich nog noeët gefietst of gewanjeltj höb. En is d’r dus nog altied get te óntdèkke. Of zeen ich det de buim op ’t Mierenest toch weer opnoe blaedjes höbbe gekraege. Vraog ich mich aaf wie dae boum óngemerktj zoeë groeët is kènne waere. Asse mer oplèts.

Mer ’t geit dus neet allemaol altied vanzellef. Edere daag kiek ich mèt de groeëtst mäögelikke aandacht en miene allervruntjelikste ougopsjlaag nao ’t pas ingezèjde gezón biej ós toes achteróm. Bliekbaar make mien blikke weinig indrök op die verse graassprietjes. Want haoste doon ze zich neet. Soms mein ich saoves, as al ’t geluid in de waereldj róndjóm ós haer ónger zeil is, hieël zaocht iets of emes te huuëre rope: “Water! Mieër water!”

Gr Hans