Gerard
De Limburger lezen is vanaf april 2026 anders. Gerard Kessels, woordkunstenaar, columnist en journalist heeft zichzelf met schrijverspensioen gestuurd. Ooit moest het er van komen. Ooit komt het er altijd van. De column van Gerard was het laatste stukje van de krant dat ik altijd las. Ook als dat het eerste stukje was, dat ik die dag las. Beter werd het daarna toch niet meer die dag.
Gerard was een meester in het bijzonder maken van gewone dingen. Dingen waaraan we zonder zijn geheugensteuntjes waarschijnlijk achteloos voorbij zouden zijn gegaan. Niet zelden nam ik de glimlach waarmee hij zijn stukjes eindigde mee de dag in. Woorden van Gerard waren ook vaak helend. Of juist heel erg raak maar nimmer kwetsend.
De krant is er niet vriendelijker op geworden. Inmiddels is dat besef bij de krant zelf ook geland las ik. Er staat een paar lege schoenen op de redactie van De Limburger, dat niet opgevuld zal kunnen worden. Niet omdat ze zo groot zijn, maar omdat de oorspronkelijke drager zulke bijzondere voeten heeft. Soms is het dan ook beter om niet in iemands voetsporen te willen treden. De enigszins bedroefde lezers, waartoe ik mezelf ook reken, hebben een geluk. Niks is voor altijd, maar de geschreven woorden van Gerard verdienen het, om nog jaren herlezen te worden.
Gr Hans