Niks lestiger dus as alles oet henj gaeve en ’t mer te laote gebäöre. Örges in juni 2023 waas d’r zón moment det ich de tuikes ech mós loslaote. In de auto óngerwaeg trök van Mestreech nao Naer. ’T gesprek in ’t ziekehoes woor nogal confronterend gewaes. Mien zicht en väöroetzicht neet bèst op det moment. In de auto, as ich zellef neet achter ’t stuur zoot, haaj ich altied de neiging nogal mèt te rieje. Mien ouge lete det allang neet mieër toe. Waers as ich waas, blaef ich ’t toch probere. Toet dae middig. Wie we de tunnel oetraeje in Mestreech zakdje ich weg in de stool. Kaek ich neet langer väöroet mer opzie. Messjien det ’t zellefs gein kieke mieër waas.

Dit waas gein opgaeve mer äövergaeve. Gelökkig mer op det moment. Anges haaj ich ouch neet mieër mètgekèndj nao Oeësteriek. Ich mós d’r mer op vertroewe det ich ‘ne kieër neet zelf aan ’t stuur zoot. Deepe buiging väör mien vrouw die in dae tied alle tuikes in henj haet gehaoje die ich toen zellef neet vas kós haoje. De beloeëning waas ein geweldige vekansie. Get woeë ich väöraaf wie eine berg taegenop haaj gezeen. Berg woeë ich ouch mós vertroewe op 4 paar anger ouge. Väöral as we de berg aaf móste. Veutje väör veutje dök. Mer ’t geweldige geveul det dit steeds weer lökdje zal mich nog lang biej blieve.