Väör ’t ieërs sinds weit ich neet prónt wielang, waer ich wakker mèt raegen. Noe zeen mien ouge neet van ein kwaliteit det ich mer drek alles mót gluive waat ich zeen, mer ich mein det ’t graas al drek get greuner is as gisteraovendj. Óngertösse weit ich nog neet èns mieër, wannieër deze zomer begós is. Mer ’t veultj as ein ieëwigheid gelaeje. Waat ich mich haaj väörgenaome weit ich nog waal. Väöl boete zitte, fietse en loupe. Neet persé in die volgorde.

Waat dao van is oetgekome? Zeker, we höbbe get geloupe, gefietsj en boete gezaete. Mer neet in die mate as wie ich mich det haaj väörgestèldj. Meist in de volle äövertuuging det de zweitdröppels dees reis ’s gein aanstèl of trainingsachterstandj ware. Dök koesterdje we ’t duuster achter de geslaote rolloeke in hoes. Óm de zón, woeë we zoeë nao haaje oetgekaeke, boete te haoje. Bivakkerendj in ein saort van ómgebouwdje keulkas. Dae blieftj ouch duuster. Asse de däör mer toehèls. Det waerdj tenminste gezag, mer waem haet det oeët ech van bènne oet gecontroleerdj?

Zoeë verdampdje toch väöl van ós gooj väörnemes. Veuldje we ós ein saort van óntregeldj. Höbbe we eine houp tied verdaon mèt väörkome det we last haje van. En noe dae hittetsunami väörbiej is, koom ich boete terecht in eine waereldj dae oetzuut as of ’t al bienao lèst september is. Toch nog ’s efkes de kalender controlere. En efkes ein hartig wäördje spraeke mèt mien vrouw. Die zittendj ónger de terrasäöverkapping kiekendj nao de raegen net de historiese wäörd alweer haet oetgespraoke: “Zón waer bösse ouch snel meug.”

Gr Hans