Wie ’t begós is, weit ich neet. Mer ich kaek gaer in dae klein atlas. Óm name van staej, lenj, eilenj, berg en riviere trök te vinje. Name die ich örges haaj opgevange en ware blieve hange. Nog sjoeëner den al die name vónj ich de vlagge van alle lenj, die ouch in dae atlas sjtónge. De ein vlag nog sjoeëner as de anger. Waat det betreft höbbe wae as landj ein weinig spannendje vlag. Mer wie zoeë dök, dèktj ein vlag de lajing neet altied. Achter de sjoeënste vlagge gaon de ergste lenj sjuul. Of baeter de versjrikkelikste miense. Die vlag mèt sterre en strepe waerdj steeds minder ster en steeds mieër streep. De vlag van Libanon zuut d’r väölbelaovendj en oetnuuëdigendj oet. Mer ich gluif det ich toch mót passe väör ein vekansie. Get woeë de meiste Libanezen zellef trouwes gaaroet niks aan kènne doon.

De grenze oet dae aoje atlas zeen d’r allang neet mieër. Soms vervaagdj, mer ouch dök weggevaagdj. As ich mèt gesjiedenis net zoeë good haaj opgelètj as mèt aardrijkskunde, haaj ich geweite det d’r nogal ’s get verangerdj mèt grenze. Ómdet d’r altied neet kontente miense zeen. Sommige zoeë neet kontent det ze grensoverschrijdend waere en angermans grenze meine te mótte äövergaon.